Carduelis (lat. Carduelis) – fringillidae fəsiləsinə aid quş cinsi.
Acanthis Borkhausen, 1797 (but see text)
Acanthis Bechstein, 1802 (non Borkhausen, 1797: preoccupied)
Acanthis Dumont, 1816 (non Borkhausen, 1797: preoccupied)
Cannabis Blyth, 1850
Chloris Cuvier, 1800 Chloris C.L.Brehm, 1856 (non Cuvier, 1800: preoccupied)
Chloris A.E.Brehm, 1857 (non Cuvier, 1800: preoccupied)
Linaria Bechstein, 1802 (non Bartram, 1791: preoccupied)
Carduelis (lat. Carduelis) – fringillidae fəsiləsinə aid quş cinsi.
Carduelis a zo ur genad e rummatadur an evned, krouet e 1760 gant an evnoniour gall Mathurin Jacques Brisson (1723-1806).
Tri spesad golvaneged a ya d'ober ar genad :
O c'havout a reer en Europa, pevarzek (14) isspesad dezhe en holl.
a vo kavet e Wikimedia Commons.
Carduelis a zo ur genad e rummatadur an evned, krouet e 1760 gant an evnoniour gall Mathurin Jacques Brisson (1723-1806).
Carduelis és un dels gèneres d'ocells de la família dels fringíl·lids (Fringillidae). Tradicionalment s'ha inclòs dins aquest gènere un bon nombre d'espècies que arran recents treballs[1][2] han estat traslladats als gèneres Acanthis, Chloris, Linaria i Spinus.
Segons la classificació del Congrés Ornitològic Internacional (versió 3.5, 2013), aquest gènere està format per 3 espècies:
Carduelis és un dels gèneres d'ocells de la família dels fringíl·lids (Fringillidae). Tradicionalment s'ha inclòs dins aquest gènere un bon nombre d'espècies que arran recents treballs han estat traslladats als gèneres Acanthis, Chloris, Linaria i Spinus.
Carduelis, do češtiny překládaný zpravidla jako „stehlík“, je velký rod zrnožravých ptáků z čeledi pěnkavovitých. Zahrnuje zvonky (ti jsou na bázi), čečetky a větší skupinu Carduelis v užším smyslu slova, do které patří konopky, čížci a stehlík obecný. Fylogeneticky dovnitř rodu patří patrně také křivky, i když bývají vyčleňovány do zvláštního rodu Loxia, a do blízkosti stehlíka obecného jsou řazeny dva druhy dříve pokládané za zvonohlíky: zvonohlík citronový (Carduelis citrinella = Serinus citrinella) a zvonohlík korsický (Carduelis corsicanus = Serinus corsicanus).[1] Celkově včetně křivek rod obsahuje 40 druhů, je znám také vyhynulý Carduelis triasi z holocénu ostrova La Palma, jednoho z Kanárských ostrovů.
Carduelis, do češtiny překládaný zpravidla jako „stehlík“, je velký rod zrnožravých ptáků z čeledi pěnkavovitých. Zahrnuje zvonky (ti jsou na bázi), čečetky a větší skupinu Carduelis v užším smyslu slova, do které patří konopky, čížci a stehlík obecný. Fylogeneticky dovnitř rodu patří patrně také křivky, i když bývají vyčleňovány do zvláštního rodu Loxia, a do blízkosti stehlíka obecného jsou řazeny dva druhy dříve pokládané za zvonohlíky: zvonohlík citronový (Carduelis citrinella = Serinus citrinella) a zvonohlík korsický (Carduelis corsicanus = Serinus corsicanus). Celkově včetně křivek rod obsahuje 40 druhů, je znám také vyhynulý Carduelis triasi z holocénu ostrova La Palma, jednoho z Kanárských ostrovů.
Carduelis er en slægt af fugle i familien finker, der er udbredt i Europa, Asien og Nordafrika. Traditionelt har slægten været opfattet som en stor gruppe, hvoraf nogle arter også yngler i Nord- og Sydamerika, men senest har det vist sig, at den er polyfyletisk. [1][2]Den bør derfor splittes op i flere slægter og i så fald omfatter slægten kun tre arter, hvor stillits (Carduelis carduelis) er den mest udbredte.
Arterne i slægten Carduelis har et kegleformet næb med bred basis og med lige eller kun svagt bøjet næbryg. Vingerne er lange og smalle, og halen er kløftet.
Slægten Carduelis, opfattet i snæver forstand, omfatter kun tre arter:
Traditionelt har slægten Carduelis dog været mere omfattende med for eksempel også disse arter:
De arter som ikke er medtaget i slægten Carduelis, når den opfattes snævert, er flyttet til disse slægter:
Carduelis er en slægt af fugle i familien finker, der er udbredt i Europa, Asien og Nordafrika. Traditionelt har slægten været opfattet som en stor gruppe, hvoraf nogle arter også yngler i Nord- og Sydamerika, men senest har det vist sig, at den er polyfyletisk. Den bør derfor splittes op i flere slægter og i så fald omfatter slægten kun tre arter, hvor stillits (Carduelis carduelis) er den mest udbredte.
Arterne i slægten Carduelis har et kegleformet næb med bred basis og med lige eller kun svagt bøjet næbryg. Vingerne er lange og smalle, og halen er kløftet.
Carduelis bezeichnet eine Gattung in der Unterfamilie der Stieglitzartigen innerhalb der Familie der Finken (Fringillidae). Der Name stammt vom Lateinischen carduus (Distel). Auf diesen Ursprung geht der wissenschaftliche Name der Typusart, des Stieglitz, der auch Distelfink genannt wird, „Carduelis carduelis“ zurück.
Seit der Jahrtausendwende hat sich die Zusammensetzung der Gattung rapide verändert. Die vormals recht artenreiche Gattung mit über 30 Arten hat sich aufgrund molekulargenetischer Untersuchungen als nicht monophyletisch herausgestellt und wurde im Zuge genauerer Untersuchungen schließlich in mehrere Gattungen aufgeteilt. Zurzeit (2018) enthält die Gattung nur noch drei Arten.
Die Arten der Gattung sind mittelgroße Finken mit kurzen, kegelförmigen, recht kräftigen Schnäbeln. Die Vögel haben eine Körperlänge von etwa 11 bis 13 Zentimetern. Die Flügelspannweite beträgt 21 bis 25 Zentimeter und das Körpergewicht variiert von etwa 12 bis 19 Gramm.
Das Gefieder der drei Arten ist im Allgemeinen bunt, aber ohne gattungstypische Merkmale. Der Geschlechtsdimorphismus ist bei Korsika- und Zitronenzeisig schwach, beim Stieglitz nicht sichtbar ausgeprägt. Der Gesang aller drei Arten ist ähnlich und kann als „munter zwitschernd“ umschrieben werden.
Durch DNA-Untersuchungen des mitochondrialen Cytochrom b[1] wurde festgestellt, dass die Kreuzschnäbel (Loxia) in der damaligen Gattung Carduelis enthalten sind.[2][3] Durch mehrjährige Gefangenschaftsbeobachtungen[4] an asiatischen und europäischen Stieglitzunterarten und drei Chloris-Arten (Grünfinken) wurde gezeigt, dass die verschiedenen Unterarten des Stieglitzes und die drei untersuchten Grünlingsarten zwei in sich geschlossene, ohne Übergangsformen voneinander getrennte Gruppen der Carduelis-Gattung bilden. Weiteren Aufschluss lieferte im Jahre 2012 die Veröffentlichung einer molekulargenetischen Studie der Finkenvögel durch D. Zuccon et al.[5] Nach dieser Studie wurde eine große Umstrukturierung der Stieglitzartigen vorgenommen, die darin resultierte, dass die Gattung Carduelis in eine Vielzahl Gattungen aufgeteilt wurde, darunter die Birkenzeisige (Acanthis), die Hänflinge (Linaria) und die Grünfinken (Chloris).
Carduelis bezeichnet eine Gattung in der Unterfamilie der Stieglitzartigen innerhalb der Familie der Finken (Fringillidae). Der Name stammt vom Lateinischen carduus (Distel). Auf diesen Ursprung geht der wissenschaftliche Name der Typusart, des Stieglitz, der auch Distelfink genannt wird, „Carduelis carduelis“ zurück.
Seit der Jahrtausendwende hat sich die Zusammensetzung der Gattung rapide verändert. Die vormals recht artenreiche Gattung mit über 30 Arten hat sich aufgrund molekulargenetischer Untersuchungen als nicht monophyletisch herausgestellt und wurde im Zuge genauerer Untersuchungen schließlich in mehrere Gattungen aufgeteilt. Zurzeit (2018) enthält die Gattung nur noch drei Arten.
Flaaksfinken (Seesjin ??, (ha.) Siisken) (Carduelis) san finkenfögler an hiar tu at kategorii faan a sjongfögler (Passeriformes).
C. carduelis – C. citrinella – C. corsicana
Iar tääld uk jodiaren diar noch mä tu:
C. atrata - C. atriceps - C. barbata - C. cannabina - C. crassirostris - C. cucullata - C. dominicensis - C. flammea - C. flavirostris - C. hornemanni - C. johannis - C. lawrencei - C. magellanica - C. notata - C. olivacea - C. pinus - C. psaltria - C. siemiradzkii - C. spinescens - C. spinus - C. tristis - C. uropygialis - C. xanthogastra - C. yarrellii - C. yemenensis
Uun üüs breetjin käänt am jodiar slacher:
Flaaksfinken (Seesjin ??, (ha.) Siisken) (Carduelis) san finkenfögler an hiar tu at kategorii faan a sjongfögler (Passeriformes).
Timsennenin (Assaɣ usnan: Carduelis) d tawsit meqqren n iylalen yeṭṭafaren tawacult n tbenferriwin
Timsennenin (Assaɣ usnan: Carduelis) d tawsit meqqren n iylalen yeṭṭafaren tawacult n tbenferriwin
A Zeisal is eingtli a Vogel (hochdeutsch: Zeisig). Im boarischen is as Zeisal aba a in andere Redewendunga zum finden. Zum Beischbui: "Singa wia a Zeisal" - da drüber hod si scho da Münchner im Himmel beschwert, ois a im Himme Hosianna singa ("singa wia a Zeisal") und Manna dringa soidd statt dass' eam a Bier ge'm. Oda da Zeisalwagen - im boarischen Sprachgebrauch a Gfängniswong. In Wien warns im 18. Jahrhundat einfache Loaterwagerl, de zum Ausflugswagerl umfunktioniad worn san (konnst schaung bei de.wikipedia.org/wiki/Zeiserlwagen).
Купшыллар (лат. Carduelis) — тау чыпчыгы кошлар семьялыгыннан кошлар ыругы.
Кошларның тән төзелеше тыгыз, башы йомры, муены кыска. Каурыйлары тыгыз, төрле төстәге. Кайбер тропик төрләрнең башларында бүрек бар. Канатлары урта озынлыклы. Озын, конус рәвешендә томшыгы тирәсендә киң «битлек» бар, аның төсе баш төсеннән аерыла. Сырты һәм түше соры, көрән төсмере белән.
Купшыллар (лат. Carduelis) — тау чыпчыгы кошлар семьялыгыннан кошлар ыругы.
Көйәҙ турғайҙар, ҡупшыҡайҙар, һылыуҡас турғайҙар — Европала, Азияның көньяғында һәм Төньяҡ Африкала йәшәй торған, аҡ, ҡара, көрән-ҡыҙыл, аҡһыл-көрән һәм һары төҫтәр ҡатыш ала булған һайраусы турғайҙар ырыуы.
Ағас һәм ҡыуаҡтарҙа, яр буйындағы үләнле әрәмәлектә оялайҙар. Баҡсалардҙа һәм парктарҙа йәшәйҙәр. күсмә ҡоштар. Һары башлы кәрлә турғай йыл дауамында йәшәй. Һоро, ҡоңғорт, йәшкелт-һары төҫтә булалар. Кескенә башлы, нескә тура суҡышлы. Ҡанаттары төрлө ҙурлыҡта. Түңәрәкләнеп килгән йә иһә киртләч ҡойроҡло. Әрәмә сыпсыҡтары йәшерен тормош алып бара, уларҙы һайрауҙары буйынса, фәҡәт оялау һәм бала сығарыу ваҡытында ғына күрергә мөмкин. Әлеге ҡоштарҙың оялары яһалыуы һәм урынашуы буйынса күп төрлө. Күбеһенсә — асыҡ, каса һымаҡ. Ерҙән бейек түгел — ағас һәм ҡыуаҡлыҡтарҙың ҡыуыш кәүсәһендә (әрәмә турғайы) йәки оҙон үлән һабаҡтары араһында (ҡамыш турғайы) урынлашалар. Ҡарағай турғайы ер өҫтөндәге ояларын эргәһенән керә торған ҡыуыш формаһында яһайҙар. 4—7 йомортҡа һалалар. Ҡамыш һәм ҡарағай турғайҙары бары тик хайуан аҙыҡтары: бөжәктәр һәм уларҙың личинкалары, үрмәксе һымаҡтар, ваҡ моллюсклар менән, ә ҡалғандары еләк һәм ваҡ сүп үлән орлоҡтары менән туҡланалар. Зарарлы бөжәктәрҙе юҡ итәләр. Август аҙағында әрәмә турғайҙары ҡышлау өсөн осоп китә башлайҙар.
Көйәҙ турғайҙар, ҡупшыҡайҙар, һылыуҡас турғайҙар — Европала, Азияның көньяғында һәм Төньяҡ Африкала йәшәй торған, аҡ, ҡара, көрән-ҡыҙыл, аҡһыл-көрән һәм һары төҫтәр ҡатыш ала булған һайраусы турғайҙар ырыуы.
Ағас һәм ҡыуаҡтарҙа, яр буйындағы үләнле әрәмәлектә оялайҙар. Баҡсалардҙа һәм парктарҙа йәшәйҙәр. күсмә ҡоштар. Һары башлы кәрлә турғай йыл дауамында йәшәй. Һоро, ҡоңғорт, йәшкелт-һары төҫтә булалар. Кескенә башлы, нескә тура суҡышлы. Ҡанаттары төрлө ҙурлыҡта. Түңәрәкләнеп килгән йә иһә киртләч ҡойроҡло. Әрәмә сыпсыҡтары йәшерен тормош алып бара, уларҙы һайрауҙары буйынса, фәҡәт оялау һәм бала сығарыу ваҡытында ғына күрергә мөмкин. Әлеге ҡоштарҙың оялары яһалыуы һәм урынашуы буйынса күп төрлө. Күбеһенсә — асыҡ, каса һымаҡ. Ерҙән бейек түгел — ағас һәм ҡыуаҡлыҡтарҙың ҡыуыш кәүсәһендә (әрәмә турғайы) йәки оҙон үлән һабаҡтары араһында (ҡамыш турғайы) урынлашалар. Ҡарағай турғайы ер өҫтөндәге ояларын эргәһенән керә торған ҡыуыш формаһында яһайҙар. 4—7 йомортҡа һалалар. Ҡамыш һәм ҡарағай турғайҙары бары тик хайуан аҙыҡтары: бөжәктәр һәм уларҙың личинкалары, үрмәксе һымаҡтар, ваҡ моллюсклар менән, ә ҡалғандары еләк һәм ваҡ сүп үлән орлоҡтары менән туҡланалар. Зарарлы бөжәктәрҙе юҡ итәләр. Август аҙағында әрәмә турғайҙары ҡышлау өсөн осоп китә башлайҙар.
The genus Carduelis[1] is a group of birds in the finch family Fringillidae.
The genus Carduelis was introduced by the French zoologist Mathurin Jacques Brisson in 1760 by tautonomy based on Carl Linnaeus's specific epithet for the European goldfinch Fringilla carduelis.[2][3] The name carduelis is the Latin word for the European goldfinch.[4]
Many bird species were at one time assigned to the genus, but it became clear from phylogenetic studies of mitochondrial and nuclear DNA sequences that the genus was polyphyletic.[5][6] The polyphyletic nature of the genus was confirmed by Dario Zuccon and coworkers in a comprehensive study of the finch family published in 2012. The authors suggested splitting the genus into several monophyletic clades, a proposal that was accepted by the International Ornithologists' Union.[7] The siskins and goldfinches from the Americas formed a distinct clade and were moved to the resurrected genus Spinus, the greenfinches were moved to the genus Chloris, the twite and linnets formed another clade and were moved to the genus Linaria and finally the redpolls were moved to the genus Acanthis.[8]
The genus Carduelis is now restricted to three European species:[8]
The genus Carduelis is a group of birds in the finch family Fringillidae.
The genus Carduelis was introduced by the French zoologist Mathurin Jacques Brisson in 1760 by tautonomy based on Carl Linnaeus's specific epithet for the European goldfinch Fringilla carduelis. The name carduelis is the Latin word for the European goldfinch.
Many bird species were at one time assigned to the genus, but it became clear from phylogenetic studies of mitochondrial and nuclear DNA sequences that the genus was polyphyletic. The polyphyletic nature of the genus was confirmed by Dario Zuccon and coworkers in a comprehensive study of the finch family published in 2012. The authors suggested splitting the genus into several monophyletic clades, a proposal that was accepted by the International Ornithologists' Union. The siskins and goldfinches from the Americas formed a distinct clade and were moved to the resurrected genus Spinus, the greenfinches were moved to the genus Chloris, the twite and linnets formed another clade and were moved to the genus Linaria and finally the redpolls were moved to the genus Acanthis.
(Sub)Genro Chloris
(Sub)Genro Acanthis
(Sub)Genro Loxia
La taksonomio de Loxia estas komplika, kaj la (sub)genro povus konsisti ĉu el tri specioj aŭ eble dekduoj. La subaj specioj estas nur tiuj almenaŭ provizore akceptataj de plej parto de fakuloj.
grupo Carduelis
grupo Linaria – Kanaba kardelo kaj Flavbeka kardelo
grupo Spinus – Amerikaj kardeloj kaj siskinoj
Amerikaj kardeloj
Nordaj siskinoj
Novtropikaj kardeloj
Tiuj specioj povus esti rilataj al diversaj grupoj aŭ subgenroj nune klasitaj kiel membroj de Carduelis sed ili ne estis ankoraŭ studataj biokemie:
La 18an de decembro, 2009, la Laboratorio Cornell de Ornitologio, laŭ sia fakuleco kiel zorganto de la Listo Clement, faris la jenan aserton: "Laŭ NACC ĉi tie ni disigas la genron Carduelis en kvar genrojn: Carduelis (Kanaba kardelo kaj Flavbeka kardelo), Spinus (siskinoj), Acanthis (flamkardeloj), kaj Chloris (verdaj fringoj). Similaj revizioj necesas pri Carpodacus kaj Serinus, sed ni prokrastas tiajn ŝanĝojn ĝis posta dato."[2]. Tio sekvas similan ŝanĝon kiu estis publikita en la 50a suplemento de la Listo AOU Checklist of American Birds, "La subgenroj Acanthis kaj Spinus estas altigitaj al genroj, kaj la genro Chloris estas disigita el la genro Carduelis."[3]
(Sub)Genro Chloris
Nigrakapa fringo, Carduelis ambigua Verda fringo, Carduelis chloris Ĉina fringo, Carduelis sinica Vjetnama fringo, Carduelis monguilloti Flavbrusta fringo, Carduelis spinoides La Dezerta fringo, Carduelis obsoleta, ĵus revenis al sia komenca formo en tiu grupo (Zamora et al., 2006).Carduelis (de cardus, «cardo» en latín) es un género de aves paseriformes perteneciente a la familia Fringillidae propias del Paleártico occidental. Se caracterizan por su franja alar lipocrómica, y son principalmente granívoras presentando preferencias alimentarias por las semillas dicotiledóneas, que sacan con un fuerte pico cónico, y lengua y músculos bucales muy adaptados a tal efecto.
En la actualidad el género incluye tres especies:[1]
En el pasado el género incluía más de una treintena de especies de América y Eurasia, pero se demostró que así el grupo era polifilético, por lo que se quedó con solo tres especies. Las demás fueron trasladadas a los géneros Spinus (los jilgueros americanos), Acanthis y Linaria (los pardillos) y Chloris (los verderones).[1]
Carduelis (de cardus, «cardo» en latín) es un género de aves paseriformes perteneciente a la familia Fringillidae propias del Paleártico occidental. Se caracterizan por su franja alar lipocrómica, y son principalmente granívoras presentando preferencias alimentarias por las semillas dicotiledóneas, que sacan con un fuerte pico cónico, y lengua y músculos bucales muy adaptados a tal efecto.
Ohakalind (Carduelis) on linnuperekond vintlaste sugukonnast. Selle perekonna liigid on levinud Euraasias, Aafrika põhja- ja kirdeosas ja mõlemal Ameerika mandril. Ohakalindu ja rohevinti on introdutseeritud Ameerikasse, Austraaliasse ja Uus-Meremaale. Eestis võib kohata järgmisi liike:
Carduelis Fringillidae familiako hegazti generoa da.
Berriki argitaratutako ikerketa batzuek Acanthis, Chloris, Linaria eta Spinus generoetara aldatu dituzte Carduelis generoaren barnean sartu ohi ziren espezie asko[1][2]. Nazioarteko Ornitologia Biltzarraren arabera (3.5, 2013 bertsioa), espezie hauek osatzen dute Carduelis generoa:
Carduelis Fringillidae familiako hegazti generoa da.
Tiklit (Carduelis) on peippojen heimoon kuuluva varpuslintusuku.
Tiklit ovat siemensyöjiä ja ruokkivat myös poikasiaan kuvussa osittain sulaneilla siemenillä. Tiklien nokka on kartiomainen. Sukupuolet ovat pääsääntöisesti selvästi erinäköisiä. Pesä on yleensä pensaassa tai puussa. Munia on 3–5 ja haudonta-aika on 12–14 päivää.
Lisääntymisajan ulkopuolella tiklit esiintyvät parvina, joissa voi olla satoja, joskus tuhansia yksilöitä.
Luettelo perustuu BirdLife Suomen maailman lintujen suomenkieliseen nimistöön.[1] Tiklien luokittelu on ongelmaista ja luokittelujen eroavuuksista johtuen lajisto voi olla erilainen eri lähteissä.
Tiklit (Carduelis) on peippojen heimoon kuuluva varpuslintusuku.
Tiklit ovat siemensyöjiä ja ruokkivat myös poikasiaan kuvussa osittain sulaneilla siemenillä. Tiklien nokka on kartiomainen. Sukupuolet ovat pääsääntöisesti selvästi erinäköisiä. Pesä on yleensä pensaassa tai puussa. Munia on 3–5 ja haudonta-aika on 12–14 päivää.
Lisääntymisajan ulkopuolella tiklit esiintyvät parvina, joissa voi olla satoja, joskus tuhansia yksilöitä.
Carduelis est un genre de passereaux de la famille des Fringillidae. À la suite d'études phylogéniques, ce genre traditionnel est scindé en quatre genres : Carduelis ne conservant que trois espèces.
L'étude phylogénique de Zuccon et al. (2012), montre que le genre Carduelis, tel qu'il est défini traditionnellement, est polyphylétique. Ses espèces sont donc déplacées dans les genres Acanthis (2 espèces), Linaria (4 espèces) et Spinus (20 espèces).
D'après la classification de référence (version 3.3, 2013) du Congrès ornithologique international (ordre phylogénique) :
Carduelis est un genre de passereaux de la famille des Fringillidae. À la suite d'études phylogéniques, ce genre traditionnel est scindé en quatre genres : Carduelis ne conservant que trois espèces.
Carduelis Brisson, 1760 è un genere di uccelli passeriformi della famiglia dei Fringillidi[1].
Il nome scientifico del genere, Carduelis, deriva dal latino e rappresenta il termine con cui venivano conosciuti i cardellini nell'antica Roma: a sua volta esso deriva da cardus, "cardo", pianta dei semi della quale questi uccelli sono notoriamente ghiotti.
Al genere vengono ascritti uccelletti di piccola taglia, dai 10,5 cm delle sottospecie più piccole di cardellino ai 13,5 delle grandi razze boreali.
L'aspetto nel complesso è minuto ma fiero, con testa arrotondata, becco conico, ali appuntite e coda dalla punta lievemente forcuta. Mentre il cardellino risulta inconfondibile per la faccia rossa orlata di bianco e ancora di nero e i disegni bianchi sulle ali, le due specie di venturone presentano invece faccia e petto di colore giallo-arancio e piumaggio per il resto grigio: in tutte e tre le specie sono presenti barre alari gialle, tipiche di molti fringillidi.
Le specie ascritte al genere hanno abitudini diurne e vivono solitamente da soli o al più in coppie durante il periodo degli amori. Si tratta di uccelli granivori, la cui dieta è basata sui semi delle piante erbacee ed integrata con altri alimenti di origine vegetale (bacche, frutta, foglioline, germogli) e, soprattutto durante il periodo degli amori, da piccoli insetti e larve, che vengono dati anche ai piccoli.
Il periodo riproduttivo coincide coi mesi caldi: si tratta di uccelli monogami e molto apprezzati per il canto melodioso dei maschi, che lo utilizzano per attrarre le femmine e che ha reso questi animali molto pregiati come animali da compagnia. Mentre la femmina si occupa di costruire il nido a coppa fra i rami e di covare le uova, il maschio trova il cibo per sé, per la compagna e per i piccoli, che vengono accuditi da ambedue i partner.
Il cardellino è la specie dall'areale più ampio, comprendente buona parte dell'ecozona paleartica: esso si sovrappone a quello delle due specie di venturone, che vivono rispettivamente in Europa centro-occidentale, Corsica e isole tirreniche e con le quali vive in simpatria, popolando le aree cespugliose ed alberate con presenza di radure di una verietà di ambienti, dalla macchia mediterranea alla taiga.
Al genere vengono ascritte tre specie[1]:
Le sottospecie asiatiche del cardellino vengono tradizionalmente considerate facenti parte di una specie a sé stante, Carduelis caniceps, e sussiste un acceso dibattito in seno alla comunità scientifica sulla loro ascrizione o meno a questa specie.
In passato, il genere Carduelis rappresentava uno dei generi più numerosi in seno alla famiglia Fringillidae: recenti analisi del DNA mitocondriale hanno dimostrato la polifilia del genere, con un conseguente scorporo di numerose specie che sono andate a costituire i generi Acanthis, Chloris, Linaria e Spinus[2][3]: paradossalmente, assieme al cardellino sono rimaste ascritte al genere solo le due specie di venturone, tradizionalmente invece ascritte a Serinus (rivelatosi anch'esso polifiletico).
Nell'ambito della tribù dei Carduelini, il genere Carduelis occupa un clade assieme al taxon fratello Chrysocorythus e al clade Serinus-Spinus[4].
Carduelis Brisson, 1760 è un genere di uccelli passeriformi della famiglia dei Fringillidi.
Dadzīši, dadzīšu ģints (Carduelis) ir žubīšu dzimtas (Fringillidae) ģints, kas pieder dadzīšu apakšdzimtai (Carduelinae). Apvieno 3 sugas, kas izplatītas Eiropā. Viena no tām (dadzītis) sastopama arī Tuvajos Austrumos un Ziemeļāfrikā.[1] Saskaņā ar jaunāko sistemātiku Latvijā sastopamas viena dadzīšu ģints suga — dadzītis (Carduelis carduelis).[2]
Nesenā pagātnē dadzīšu ģintī tika klasificētas gandrīz visas žubīšu dzimtas sugas.[3][4] DNS pētījumos atklājās, ka ģints ir polifilētiska, un tā tika sadalīta ģenētiskajiem atklājumiem atbilstošās grupās.[5]
Dadzīšu ģints sugas ir nelieli zvirbuļveidīgie putniņi. Mazākais ģintī ir Korsikas ģirlicis, kura ķermeņa garums ir apmēram 11 cm, svars 11—12 g.[6][7] Lielākais ir dadzītis, kura lielākajiem īpatņiem ķermeņa garums ir apmēram 14 cm, svars 14—18 g.[8] Krāsainākais no visām trim sugām ir dadzītis.
Parasti šos putnus var novērot baros. Barojas ar sēkliņām tieši no auga vai uz zemes.[9]
Dadzīši, dadzīšu ģints (Carduelis) ir žubīšu dzimtas (Fringillidae) ģints, kas pieder dadzīšu apakšdzimtai (Carduelinae). Apvieno 3 sugas, kas izplatītas Eiropā. Viena no tām (dadzītis) sastopama arī Tuvajos Austrumos un Ziemeļāfrikā. Saskaņā ar jaunāko sistemātiku Latvijā sastopamas viena dadzīšu ģints suga — dadzītis (Carduelis carduelis).
Nesenā pagātnē dadzīšu ģintī tika klasificētas gandrīz visas žubīšu dzimtas sugas. DNS pētījumos atklājās, ka ģints ir polifilētiska, un tā tika sadalīta ģenētiskajiem atklājumiem atbilstošās grupās.
Carduelis is een geslacht van zangvogels uit de vinkachtigen (Fringillidae).
Het geslacht kent de volgende soorten:[1]
Carduelis is een geslacht van zangvogels uit de vinkachtigen (Fringillidae).
Stillitser (Carduelis) er en slekt i finkefamilien som inkluderer fire arter med tilsammen 16 taxa. Slekten sorterer i tribuset Carduelini, som tilhører underfamilien Carduelinae.[1] Artene er utbredt i Palearktis, hvorav de fleste i Europa. Alle fire arter er livskraftige ifølge IUCNs rødliste, men stillits (C. carduelis) er sterkt truet av krypskytteri i det nordvestre Afrika (spesielt i det vestre Maghreb).[2][3]
Mange av artene som tidligere ble regnet til denne gruppen har blitt flyttet til andre slekter, fordi Carduelis viste seg å være ei polifyletisk gruppe.[4][1] Gruppa er nå monofyletisk.[5]
Inndelingen og rekkefølgen av den følger HBW Alive og er i henhold til Collar, Newton & Bonan (2017).[5] Norske navn på artene følger Norsk navnekomité for fugl og er i henhold til Syvertsen et al. (2008).[6] Navn og beskrivelser i parentes er ikke offisielle navn, men kun midlertidige beskrivelser i påvente av offisielle navn.
Stillitser (Carduelis) er en slekt i finkefamilien som inkluderer fire arter med tilsammen 16 taxa. Slekten sorterer i tribuset Carduelini, som tilhører underfamilien Carduelinae. Artene er utbredt i Palearktis, hvorav de fleste i Europa. Alle fire arter er livskraftige ifølge IUCNs rødliste, men stillits (C. carduelis) er sterkt truet av krypskytteri i det nordvestre Afrika (spesielt i det vestre Maghreb).
Mange av artene som tidligere ble regnet til denne gruppen har blitt flyttet til andre slekter, fordi Carduelis viste seg å være ei polifyletisk gruppe. Gruppa er nå monofyletisk.
Carduelis – rodzaj ptaka z podrodziny łuskaczy (Carduelinae) w rodzinie łuszczakowatych (Fringillidae).
Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Eurazji[4].
Długość ciała 10,5-13,5 cm; masa ciała 9,5-30 g[5].
Carduelis: łac. carduelis „szczygieł”, od carduus lub cardus „oset”[6].
Takson ten ostatnio przeszedł gruntowną rewizję taksonomiczną wskutek czego szereg gatunków wyodrębniono do rodzajów Chloris, Linaria, Spinus i Acanthis[7][8][9][10][11][12][13][14][15][16][17]. Do rodzaju należą następujące gatunki[18]
Carduelis – rodzaj ptaka z podrodziny łuskaczy (Carduelinae) w rodzinie łuszczakowatych (Fringillidae).
Carduelis é um gênero de aves passeriformes da família Fringillidae. O grupo inclui aves de pequeno porte, que se alimentam de sementes moles, como os pintassilgos, pintarroxos e verdilhões.
Atualmente, o género inclui três espécies:[1]
Além disso, as espécies seguintes são por vezes incluídas neste género:
Carduelis é um gênero de aves passeriformes da família Fringillidae. O grupo inclui aves de pequeno porte, que se alimentam de sementes moles, como os pintassilgos, pintarroxos e verdilhões.
Carduelis är ett stort släkte med tättingar i familjen finkar (Fringillidae). Släktet har fått sitt vetenskapliga namn från latinets carduus, som betyder "tistel".
Traditionellt har släktet omfattat ett stort antal små finkar spridda i Europa, Asien, Nordamerika och Sydamerika. Både grönfinkar, steglits, hämplingar, gråsiskor samt i stort sett alla övriga siskor förekommande i Eurasien och Amerika. Sentida DNA-studier har dock visat att arterna i släktet som det traditionellt är konstituerat inte är varandras närmaste släktingar.[1] Ett flertal av arterna har därför förts till andra släkten:
Studier visar åt andra hållet att citronsiskan, traditionellt i släktet Serinus, är mycket nära släkt med typarten för Carduelis, steglitsen, och bör därmed föras dit (och därmed underförstått också den mycket nära släktingen korsikansk siska) Carduelis består därför numera av endast tre-fyra arter, beroende på auktoritet:
Carduelis i denna begränsade mening är närmast släkt med bergsiska (Chrysocorythus estherae) och de tillsammans utgör en systergrupp till Serinus och Spinus.
Carduelis är ett stort släkte med tättingar i familjen finkar (Fringillidae). Släktet har fått sitt vetenskapliga namn från latinets carduus, som betyder "tistel".
Traditionellt har släktet omfattat ett stort antal små finkar spridda i Europa, Asien, Nordamerika och Sydamerika. Både grönfinkar, steglits, hämplingar, gråsiskor samt i stort sett alla övriga siskor förekommande i Eurasien och Amerika. Sentida DNA-studier har dock visat att arterna i släktet som det traditionellt är konstituerat inte är varandras närmaste släktingar. Ett flertal av arterna har därför förts till andra släkten:
Grönfinkar utgör en basal utvecklingslinje tillsammans med ökenfink och guldvingefinkar och placeras i det egna släktet Chloris Gråsiskor är systergrupp till korsnäbbar och lyfts ut till Acanthis Hämplingar förs till Linaria Grönsiska plus de amerikanska siskorna förs till SpinusStudier visar åt andra hållet att citronsiskan, traditionellt i släktet Serinus, är mycket nära släkt med typarten för Carduelis, steglitsen, och bör därmed föras dit (och därmed underförstått också den mycket nära släktingen korsikansk siska) Carduelis består därför numera av endast tre-fyra arter, beroende på auktoritet:
Steglits (Carduelis carduelis) "Östlig steglits" (Carduelis [c.] caniceps) – urskiljs som egen art av Birdlife International Citronsiska (Carduelis citrinella) Korsikansk siska (Carduelis corsicana)Carduelis i denna begränsade mening är närmast släkt med bergsiska (Chrysocorythus estherae) och de tillsammans utgör en systergrupp till Serinus och Spinus.
Metne bakınız.
Dış bağlantılarCarduelis, saka kuşu, iskete, florya ve keten kuşu gibi isimlerle anılan türleri içeren kuş cinsi.
Hepsi de dalgalı uçuşları sırasında öter. Erkek ve dişiler bazı türlerde birbirine benzerken bazılarında farklıdır. Konik yapıdaki gagaları tohum yemeye uyarlanmıştır ancak bunun yanında bazen meyve ve Böceklerle de beslenirler. Ötüşleri oldukça güzel ve cıvıltılıdır. Yalnızca erkek kuşların ötüşü güzeldir. Dişinin sesi çağırma sesinden ibarettir. Birçok tür kafes kuşu olarak yaygın şekilde beslenmektedir. Carduelis cinsi üyelerinde erkek kuşlar bazı türlerde yuva yapımı ve yavruların beslenmesinde dişiyle birlikte hareket eder. Üreme mevsimi dışında sürüler oluşturarak diğer tohumcul kuşlarla birlikte görülürler.
Carduelis, saka kuşu, iskete, florya ve keten kuşu gibi isimlerle anılan türleri içeren kuş cinsi.
Hepsi de dalgalı uçuşları sırasında öter. Erkek ve dişiler bazı türlerde birbirine benzerken bazılarında farklıdır. Konik yapıdaki gagaları tohum yemeye uyarlanmıştır ancak bunun yanında bazen meyve ve Böceklerle de beslenirler. Ötüşleri oldukça güzel ve cıvıltılıdır. Yalnızca erkek kuşların ötüşü güzeldir. Dişinin sesi çağırma sesinden ibarettir. Birçok tür kafes kuşu olarak yaygın şekilde beslenmektedir. Carduelis cinsi üyelerinde erkek kuşlar bazı türlerde yuva yapımı ve yavruların beslenmesinde dişiyle birlikte hareket eder. Üreme mevsimi dışında sürüler oluşturarak diğer tohumcul kuşlarla birlikte görülürler.
Carduelis[1] là một chi chim trong họ Fringillidae.[2]
Chi này trước đây bao gồm nhiều loài, nhưng gần đây các kết quả phân tích phát sinh chủng loài bằng trình tự ADN ti thể và nhân cho thấy chi với định nghĩa truyền thống là đa ngành.[3][4] Bản chất đa ngành của chi này được xác nhận trong nghiên cứu bao hàm toàn diện của Dario Zuccon và ctv. về các loài sẻ thông năm 2012. Các tác giả đề xuất chia nhỏ chi này thành vài nhánh đơn ngành, và điều này được Hiệp hội Điểu học Quốc tế (International Ornithologists' Union) chấp nhận.[5] Các loài ở châu Mỹ tạo thành một nhánh khác biệt và được chuyển tới chi phục hồi lại là Spinus, các loài khác di chuyển tới chi Chloris và Linaria còn 1 loài duy nhất khác nữa tới chi Acanthis.[6]
Chi Carduelis hiện nay chỉ bao gồm 3 loài ở châu Âu:[6]
Carduelis là một chi chim trong họ Fringillidae.
Chi này trước đây bao gồm nhiều loài, nhưng gần đây các kết quả phân tích phát sinh chủng loài bằng trình tự ADN ti thể và nhân cho thấy chi với định nghĩa truyền thống là đa ngành. Bản chất đa ngành của chi này được xác nhận trong nghiên cứu bao hàm toàn diện của Dario Zuccon và ctv. về các loài sẻ thông năm 2012. Các tác giả đề xuất chia nhỏ chi này thành vài nhánh đơn ngành, và điều này được Hiệp hội Điểu học Quốc tế (International Ornithologists' Union) chấp nhận. Các loài ở châu Mỹ tạo thành một nhánh khác biệt và được chuyển tới chi phục hồi lại là Spinus, các loài khác di chuyển tới chi Chloris và Linaria còn 1 loài duy nhất khác nữa tới chi Acanthis.
Carduelis Brisson, 1760
Щеглы́[1] (лат. Carduelis) — род птиц из семейства вьюрковых (Fringillidae)[2]. Обитает на открытых участках и опушках. Как правило щегол не перелетная птица.
Телосложение их плотное, голова круглая, шея короткая. Оперение густое и плотное, разнообразной окраски. У некоторых тропических видов на голове хохолок. Крылья средней длины. Вокруг длинного, конической формы клюва имеется широкая красная «маска» иного цвета, чем верх головы; спина и грудь у него однотонно-серые с буроватым оттенком.
Жизнь большинства птиц из рода щеглов связана с древесной и кустарниковой растительностью. Гнёзда строят в серединах небольших деревьев.