Rhynchostruthus a zo ur genad e rummatadur an evned, krouet e 1881 gant an daou skiantour saoz Philip Lutley Sclater (1829-1913) hag alaman Gustav Hartlaub (1814-1900).
Tri spesad golvaneged a ya d'ober ar genad :
a vo kavet e Wikimedia Commons.
Rhynchostruthus a zo ur genad e rummatadur an evned, krouet e 1881 gant an daou skiantour saoz Philip Lutley Sclater (1829-1913) hag alaman Gustav Hartlaub (1814-1900).
Rhynchostruthus és un dels gèneres d'ocells de la família dels fringíl·lids (Fringillidae).
Segons la classificació del Congrés Ornitològic Internacional (versió 2.6, 2010), aquest gènere està format per tres espècies:
Rhynchostruthus és un dels gèneres d'ocells de la família dels fringíl·lids (Fringillidae).
Die Goldflügelgimpel (Rhynchostruthus) sind eine artenarme, lediglich drei Arten umfassende Gattung aus der Unterfamilie der Stieglitzartigen. Die Arten kommen ausschließlich auf der Arabischen Halbinsel sowie im Norden Somalias vor. Zwei Arten, Arabiengimpel (R. percivali) und Somaligimpel (R. louisae), stuft die IUCN als potentiell gefährdet (near threatened) ein. Die dritte Art, der Sokotragimpel (Rhynchostruthus socrotanus), gilt als in ihrem Bestand nicht gefährdet.[1]
Die Goldflügelgimpel sind mittelgroße, robust gebaute Singvögel. Sie werden gewöhnlich in Höhenlagen zwischen 1060 und 2800 Metern gefunden und besiedeln halbwüstenähnliche Gebiete. Der Schwerpunkt ihres Nahrungsspektrums sind die Samen und Früchte von Wacholder, Akazien und Wolfsmilch.
Goldflügelgimpel kennzeichnen sich durch einen geringfügigen Geschlechtsdimorphismus. Die Männchen sind grünlich braun bis graubraun. Sie haben eine dunkle Gesichtsmaske und weiße Wangen. Der Schnabel ist schwarz. Die Flügel sowie der Schwanz weisen kräftig gelbe Flecken auf. Die Weibchen sind grundsätzlich etwas matter gefärbt. Die Jungvögel sind grauer und haben ein etwas gestreiftes Gefieder. Ihnen fehlt noch die Gesichtsmaske der adulten Vögel.
Die taxonomische Einordnung dieser Gattung war lange nicht sicher. Der große Schnabel lässt eine Verwandtschaft mit asiatischen Kernbeißergattungen, wie etwa denen der Gattung Mycerobas, vermuten. Die Rufe und der Gesang erinnern dagegen an den Stieglitz oder den Grünfink. Auch die Grünfinken-ähnlichen, langsamen Balzflüge legen nahe, dass eine Verwandtschaft mit diesen bestehen könnte. Neuere molekulargenetische Untersuchungen[2] aus dem Jahr 2012 haben die Verwandtschaftsverhältnisse genauer aufgeschlüsselt und zeigen, dass die Goldflügelgimpel mit dem Weißflügelgimpel (Rhodospiza obsoleta) eine Klade innerhalb des Tribus Carduelini bilden, die tatsächlich das Schwestertaxon der Grünfinken der Gattung Chloris ist.
Die folgenden drei Arten werden zu den Goldflügelgimpeln gerechnet:
Die Goldflügelgimpel (Rhynchostruthus) sind eine artenarme, lediglich drei Arten umfassende Gattung aus der Unterfamilie der Stieglitzartigen. Die Arten kommen ausschließlich auf der Arabischen Halbinsel sowie im Norden Somalias vor. Zwei Arten, Arabiengimpel (R. percivali) und Somaligimpel (R. louisae), stuft die IUCN als potentiell gefährdet (near threatened) ein. Die dritte Art, der Sokotragimpel (Rhynchostruthus socrotanus), gilt als in ihrem Bestand nicht gefährdet.
The genus Rhynchostruthus is a small group of finches in the family Fringillinae. Commonly known as golden-winged grosbeaks, they are attractive, chunky, medium-sized, robust-billed songbirds restricted to the southern Arabian and northern Somalian regions.
These elusive birds are typically found between 1,060 and 2,800 metres ASL in forested wadis and areas of scrub. The fruits of junipers, acacias and spurges appear to form the bulk of their diet.
These birds have slight sexual dichromatism. Males are grey-brown overall with a black bill, dark mask, white cheeks, and large, bright yellow patches on the wings and tail. The extent of the dark head-pattern and white cheek-patches varies considerably between taxa. The females are similar to the males though somewhat duller, and the juveniles are rather streaky and lack the adults' distinctive head pattern.
The large bill suggests a relationship with the Asian grosbeaks - e.g. Mycerobas - but its song and calls are reminiscent of European goldfinch Carduelis carduelis, European greenfinch C. chloris, and Yemen linnet C. yemenensis. Also it has been observed performing a greenfinch-like slow-winged display flight which suggests its true affinities may lie within the genus Carduelis. Altogether, Rhynchostruthus seems to belong to a group of Carduelinae which includes such birds as Carduelis, the oriole finch (Linurgus olivaceus), and the canaries, many of which have large amounts of brilliant yellow plumage. But the exact placement of the golden-winged grosbeaks is not very well resolved. Molecular genetic studies have shown that Rhynchostruthus and Rhodospiza form a distinct clade but are not closely related to any other of the birds commonly referred to as "grosbeaks".[1]
The genus used to contain a single species, Rhynchostruthus socotranus. But more recently this is often split into three:[2][3]
The genus Rhynchostruthus is a small group of finches in the family Fringillinae. Commonly known as golden-winged grosbeaks, they are attractive, chunky, medium-sized, robust-billed songbirds restricted to the southern Arabian and northern Somalian regions.
These elusive birds are typically found between 1,060 and 2,800 metres ASL in forested wadis and areas of scrub. The fruits of junipers, acacias and spurges appear to form the bulk of their diet.
Rhynchostruthus louisae
Rhynchostruthus percivali
Rhynchostruthus socotranus
La genro Rhynchostruthus estas malgranda grupo de birdoj de la familio de Fringedoj kaj subfamilio de Fringenoj. Laŭ komuna nomo de Orflugilaj dikbekuloj, ili estas allogaj, diketaj, mezgrandaj, fortikbekaj kantobirdoj limigitaj al teritorioj de suda Arabio kaj norda Somalio.
Tiuj diskretaj birdoj troviĝas tipe inter 1,060 kaj 2,800 m smn en arbaraj uedoj kaj areoj de arbustaro. La fruktoj de juniperoj, akacioj kaj eŭforbioj ŝajne formas la kernon de ties dieto.
Tiu birdoj havas iome da seksa dikromatismo. Maskloj estas grizbrune supre kun nigra beko, malhela masko, blankaj vangoj, kaj grandaj, brilflavaj makuloj en flugiloj kaj vosto. La etendo de malhela kapobildo kaj blankaj vangomakuloj varias konsiderinde inter taksonoj. Inoj estas similaj al makloj kvankam iom pli senkoloraj, kaj junuloj estas striecaj kaj ne havas la plenkreskan distingan kapobildon.
La granda beko sugestas rilaton kun la aziaj dikbekuloj - ekz. Mycerobas – sed ties kanto estas rememorigaj de tiu de la Eŭropa kardelo Carduelis carduelis, Verda fringo C. chloris, kaj la Jemena kardelo C. yemenensis. Oni observis ĝin ankaŭ plenumante verdecfringecan malrapidan flugan memmontradon kiu sugestas ke siaj veraj proksimecoj povus kuŝi ĉe la genro Carduelis. Kune, Rhynchostruthus ŝajne apartenas al grupo de Kardelenoj kiuj inkludas tiajn birdojn kiajn Carduelis, la Oriolfringo (Linurgus olivaceus), kaj la kanariojn, multaj el kiuj havas grandajn kvantojn de brilflava plumaro. Sed la preciza loko de la Orflugilaj dikbekuloj ne estas tre bone solvita. Kio ŝajnas certa estas ke Rhynchostruthus ne estas tre proksime rilataj al iu ajn de la birdoj komune konataj kiel "dikbekuloj".
La genro iam enhavis ununuran specion, nome la Rhynchostruthus socotranus. Sed pli ĵuse tiu estis ofte disigita en tri:[1]
Rhynchostruthus louisae
Rhynchostruthus percivali
Rhynchostruthus socotranus
La genro Rhynchostruthus estas malgranda grupo de birdoj de la familio de Fringedoj kaj subfamilio de Fringenoj. Laŭ komuna nomo de Orflugilaj dikbekuloj, ili estas allogaj, diketaj, mezgrandaj, fortikbekaj kantobirdoj limigitaj al teritorioj de suda Arabio kaj norda Somalio.
Tiuj diskretaj birdoj troviĝas tipe inter 1,060 kaj 2,800 m smn en arbaraj uedoj kaj areoj de arbustaro. La fruktoj de juniperoj, akacioj kaj eŭforbioj ŝajne formas la kernon de ties dieto.
Rhynchostruthus es un género de aves paseriformes perteneciente a la familia Fringillidae, que incluye tres especies, que se distribuyen por el norte de Somalia y el sur de la península arábiga.
En la actualidad se reconocen tres especies:[1]
Rhynchostruthus es un género de aves paseriformes perteneciente a la familia Fringillidae, que incluye tres especies, que se distribuyen por el norte de Somalia y el sur de la península arábiga.
Keltasiipihempot (Rhynchostruthus) on peippojen (Fringillidae) heimoon kuuluva lintusuku. Suvun lajit ovat laululintuja. Sukuun kuuluu 3 lajia.
Suomenkielisten nimien lähde:[1]
Keltasiipihempot (Rhynchostruthus) on peippojen (Fringillidae) heimoon kuuluva lintusuku. Suvun lajit ovat laululintuja. Sukuun kuuluu 3 lajia.
Rhynchostruthus est un genre de passereaux de la famille des Fringillidés. Il est resté pendant longtemps monotypique, ne comptant qu'une seule espèce, le Grand-verdier à ailes d'or (R. socotranus s.l.), comptant trois sous-espèces, R. s. socotranus, R. s. percivali et R. s. louisae, désormais toutes reconnues comme espèces à part entière et avec pour noms normalisés respectifs Grand-verdier de Socotra, Grand-verdier d'Arabie et Grand-verdier de Somalie.
Il se trouve à l'état naturel dans le Nord de la Somalie[1], la péninsule arabique[2] et l'île de Socotra[3].
Selon la classification de référence du Congrès ornithologique international (version 7.3, 2017)[4] :
Rhynchostruthus est un genre de passereaux de la famille des Fringillidés. Il est resté pendant longtemps monotypique, ne comptant qu'une seule espèce, le Grand-verdier à ailes d'or (R. socotranus s.l.), comptant trois sous-espèces, R. s. socotranus, R. s. percivali et R. s. louisae, désormais toutes reconnues comme espèces à part entière et avec pour noms normalisés respectifs Grand-verdier de Socotra, Grand-verdier d'Arabie et Grand-verdier de Somalie.
Il se trouve à l'état naturel dans le Nord de la Somalie, la péninsule arabique et l'île de Socotra.
Rhynchostruthus Sclater & Hartlaub, 1881 è un genere di uccelli passeriformi della famiglia Fringillidae[1].
Il nome del genere, Rhynchostruthus, deriva dall'unione delle parole greche ρύγχος (rygcos/rynchos, "becco") e στρουθός (struthos, "passero"), col significato di "passero dal becco" in riferimento all'aspetto di questi uccelli.
Gli appartenenti al genere sono uccelli lunghi una quindicina di centimetri che ricordano una sorta di ibrido fra un frosone e un cardellino: l'aspetto infatti è molto robusto e massiccio, con testa squadrata e forte becco conico, mentre la livrea è dominata dai toni del grigio-bruno, più chiaro dorsalmente e sulle guance e più vivido su petto e ventre, con presenza nei maschi di mascherina facciale nera e di evidenti barre alari gialle.
Si tratta di uccelli dalle abitudini diurne e moderatamente gregarie, dalla dieta quasi esclusivamente granivora, che col robusto becco sono in grado di rompere anche i semi più coriacei. Rigidamente monogami, il loro corteggiamento ricorda molto quello dei verdoni.
Le tre specie di frosone arabo sono diffuse rispettivamente a Socotra, nel sud della penisola araba ed in Somalia settentrionale: il loro habitat è rappresentato dalle aree cespugliose aride e semidesertiche con presenza di fonti d'acqua dolce permanenti.
Al genere vengono ascritte tre specie[1]:
In passato, le tre specie venivano considerate sottospecie del frosone di Socotra: attualmente, tuttavia, si tende a considerare le tre popolazioni allopatriche come specie a sé stanti[1].
A causa dei loro tratti morfologici intermedi è sempre sussistita una certa incertezza riguardo alla loro collocazione tassonomica: in seguito a recenti analisi del DNA mitocondriale, è emerso che effettivamente i frosoni arabi fanno parte di un clade molto primitivo annidato fra i Carduelini, vicino filogeneticamente al trombettiere del deserto ed ai verdoni[1][2][3].
Rhynchostruthus Sclater & Hartlaub, 1881 è un genere di uccelli passeriformi della famiglia Fringillidae.
Rhynchostruthus is een geslacht van zangvogels uit de vinkachtigen (Fringillidae).
Het geslacht kent de volgende soorten:[1]
Rhynchostruthus is een geslacht van zangvogels uit de vinkachtigen (Fringillidae).
Rhynchostruthus – rodzaj ptaków z rodziny łuszczakowatych (Fringillidae).
Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Azji i Afryce[3].
Długość ciała 14-15 cm, masa ciała 23-39 g[4].
Nazwa rodzajowa jest połączeniem słów z języka greckiego: ῥυγχος rhunkhos – „dziób” oraz στρουθος strouthos – „wróbel”[5].
Do rodzaju należą następujące gatunki[6]:
Rhynchostruthus – rodzaj ptaków z rodziny łuszczakowatych (Fringillidae).
Guldvingefinkar (Rhynchostruthus) är ett släkte i familjen finkar inom ordningen tättingar.[1] Släktet omfattar två till tre arter som förekommer på Arabiska halvön och Afrikas horn:
Guldvingefinkar (Rhynchostruthus) är ett släkte i familjen finkar inom ordningen tättingar. Släktet omfattar två till tre arter som förekommer på Arabiska halvön och Afrikas horn:
Sokotraguldvingefink (R. socotranus) Arabisk guldvingefink (R. atrovirens) – behandlas ofta som underart till socotranus Somalisk guldvingefink (R. louisae)Rhynchostruthus là một chi chim trong họ Fringillidae.[1]
Rhynchostruthus là một chi chim trong họ Fringillidae.
Rhynchostruthus (Sclater & [Hartlaub], 1881)
Золотокрылые вьюрки (лат. Rhynchostruthus) — род певчих птиц из семейства вьюрковых. Представлен тремя видами, которые встречаются на Аравийском полуострове и на севере Сомали. Два из них близки к уязвимому положению (по классификации МСОП), третий (эндемик Сокотры) находится в относительной безопасности.
Птицы средних размеров, с ярко выраженным половым диморфизмом. Окрас самцов варьирует от зелёно-коричневого до серо-коричневого, оперение самок не столь пёстрое. Молодые птицы на вид более невзрачные и не имеют на голове характерной для взрослых особей тёмной «маски».
Ареал золотокрылых вьюрков находится между высотами 1060 и 2800 м над уровнем моря, занимая области вади и кустарников.
Пищей для птиц служат плоды можжевельника, акаций и молочая.
Несмотря на то, что таксономия рода недостаточно разработана, обычно в нём выделяют три вида:
Золотокрылые вьюрки (лат. Rhynchostruthus) — род певчих птиц из семейства вьюрковых. Представлен тремя видами, которые встречаются на Аравийском полуострове и на севере Сомали. Два из них близки к уязвимому положению (по классификации МСОП), третий (эндемик Сокотры) находится в относительной безопасности.