dcsimg
Image of Italian catchfly
Life » » Plants » » Angiosperms »

Italian Catchfly

Silene italica (L.) Pers.

Silene italica ( Italian )

provided by wikipedia IT

La silene italiana (Silene italica (L.) Pers.) è una pianta appartenente alla famiglia Caryophyllaceae.[1]

Etimologia

Il nome Silene (dal greco silenos) deriva dalla forma del calice rigonfio di alcune specie, che fu paragonato al ventre dei sileni, demoni dei boschi e della natura selvaggia, con orecchie, coda e zampe cavalline.

Descrizione

Questa è una pianta perenne bianco-tormentosa, alta dai 30 ai 60 cm; il fusto è eretto, ramoso, gracile, pubescente-vischioso. Le foglie basali sono spatolate, le cauline minori, lineari; mentre l'infiorescenza è ampia e rada. Il calice è strettamente clavato, con denti ottusi; la corolla è piana, larga dai 20 ai 25 mm; i petali sono bianco lattei, profondamente bifidi, inferiormente venati di rosso, con lembi spatolati e ristretti alla base. Fiorisce da maggio a luglio.

Distribuzione e habitat

Pianta comune nei boschi e nelle radure fino a 1400 m.

Tassonomia

Sono note le seguenti sottospecie:[1]

Note

  1. ^ a b (EN) Silene italica, in The Plant List. URL consultato l'11 aprile 2015.

Bibliografia

  • Giovanni Galetti, Abruzzo in fiore, Edizioni Menabò - Cooperativa Majambiente, 2008.

 title=
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autori e redattori di Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia IT

Silene italica: Brief Summary ( Italian )

provided by wikipedia IT

La silene italiana (Silene italica (L.) Pers.) è una pianta appartenente alla famiglia Caryophyllaceae.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autori e redattori di Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia IT

Lepnica południowa ( Polish )

provided by wikipedia POL
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Lepnica południowa[3] (Silene italica (L.) Pers.) – gatunek rośliny z rodziny goździkowatych (Caryophyllaceae Juss.). Występuje naturalnie w Europie Południowej, Zachodniej i Środkowej oraz w Azji Zachodniej[4][5], a także w Afryce Północnej[6]. W Polsce gatunek uprawiany, podgatunek nemoralis (wyróżniany jako lepnica gajowa) rośnie w górach w południowej części kraju[7].

Rozmieszczenie geograficzne

Rośnie naturalnie w Europie Południowej, Zachodniej i Środkowej oraz w Azji Zachodniej[4][5], a także prawdopodobnie w Tunezji w Afryce Północnej[6]. W Europie spotykany jest w takich państwach jak Portugalia, Hiszpania, Francja, Wielka Brytania, Dania, Niemcy, Polska, Słowacja, Czechy, Austria, Węgry, Włochy, Słowenia, Chorwacja, Bośnia i Hercegowina, Serbia, Czarnogóra, Macedonia, Albania, Grecja, Bułgaria, Rumunia, Mołdawia i Ukraina[8]. Ponadto według niektórych źródeł występuje także w Szwajcarii, na Cyprze, Turcji, Syrii, Libanie, Izraelu, Iranie, na Kaukazie oraz w Turkiestanie[9].

W Hiszpanii rośnie głównie w północnej części państwa (w Katalonii jest powszechny)[10]. We Francji występuje przeważnie w południowej i południowo-wschodniej części kraju – w departamentach Mozela, Saona i Loara, Loara, Rodan, Pireneje Wysokie, Żyronda, Lot i Garonna, Tarn i Garonna, Pireneje Wschodnie, Aude, Aveyron, Tarn, Hérault, Corrèze, Lozère, Gard, Ardèche, Drôme, Isère, Sabaudia, Alpy Górnej Prowansji, Alpy Wysokie, Alpy Nadmorskie, Var, Vaucluse oraz Delta Rodanu, a także prawdopodobnie w Ariège i Górnej Sabaudii[11]. We Włoszech został zaobserwowany we wszystkich regionach oprócz Doliny Aosty i Trydentu-Górnej Adygi na północy kraju[8]. W Austrii jest rośliną potencjalnie zagrożoną wyginięciem[12]. Na Cyprze ma status gatunku autochtonicznego i jest spotykany tylko w zachodniej części wyspy[13]. W Izraelu występuje powszechnie w Górnej Galilei, natomiast na Wzgórzach Golan i górze Hermon jest bardzo rzadko spotykany[14].

W Polsce w stanie dzikim tylko S. italica subsp. nemoralis (Waldst. & Kit.) Nyman. Rośnie w Pieninach, Skalicach Spiskich i Beskidzie Wyspowym[7].

Morfologia

 src=
Pojedynczy kwiat
Pokrój
Bylina dorastająca do 60 m wysokości. Łodyga pokryta jest lekko krótkimi i lepkimi włoskami[15].
Liście
Ulistnienie jest naprzeciwległe[15]. Ich blaszka liściowa ma kształt od owalnego do eliptycznego lub lancetowatego, jest włochata, falista na brzegu, o ostrym wierzchołku[5][15].
Kwiaty
Zebrane w luźne piramidalne wiechy[5]. Pojedyncze kwiaty dorastają do 1,4–2 cm średnicy, są wyprostowane. Kielich ma rurkowaty kształt, z widocznymi czerwonymi żyłkami[15]. Płatki są mocno klapowane, górna powierzchnia ma białą barwę (czasami z zielonkawymi żyłkami), natomiast od spodu są czerwonawe lub zielonkawe[5][15]. Mają 10 pręcików oraz 3 słupki, które wyraźnie wyrastają poza zarys korony[16]. Podsadki są krótsze niż szypułki[11].
Owoce
Suche torebki z sześcioma ząbkami[15]. Karpofor jest owłosiony[11].
Gatunek podobny
Roślina jest podobna do lepnicy rozdętej (S. vulgaris), która różni się wypukłym kielichem[15].

Biologia i ekologia

Hemikryptofit[10]. Rośnie na poboczach dróg, skrajach pól uprawnych, na nieużytkach, skalistych wzgórzach i szczelinach, generalnie na suchym wapiennym podłożu[15]. Na Cyprze występuje na wysokości do 900 m n.p.m.[13], we Włoszech do 1400 m n.p.m.[8], a we francuskim departamencie Górna Sabaudia nawet do 1780 m n.p.m.[17] Najlepiej rośnie na stanowiskach w pełnym nasłonecznieniu. Preferuje gleby o zasadowym odczynie[11]. Kwitnie od kwietnia do lipca[15]. Występuje od 7 do 10 strefy mrozoodporności[8].

Za dnia płatki tej rośliny są zazwyczaj zwinięte i mogą być niezauważone: tylko działkami z czerwonymi żyłkami i część płatków pozostają widoczne. Jednak wieczorem kwiaty się otwarają emitując zapach, który przyciąga zapylaczy. Pozostają otwarte aż do świtu, gdy pojawią się pierwsze promienie słoneczne[15].

Zmienność

W obrębie tego gatunku oprócz podgatunku nominatywnego wyróżniono trzy podgatunki[2]:

  • S. italica subsp. coutinhoi (Rothm. & P.Silva) Franco
  • S. italica subsp. nemoralis (Waldst. & Kit.) Nyman – lepnica gajowa (syn. Silene nemoralis Waldst. & Kit.)
  • S. italica subsp. sicula (Ucria) Jeanm.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-06-01].
  2. a b c Silene italica (L.) Pers. (ang.). The Plant List. [dostęp 27 października 2016].
  3. Ludmiła Karpowiczowa (red.): Słownik nazw roślin obcego pochodzenia łacińsko-polski i polsko-łaciński. Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 1973.
  4. a b Discover Life: Point Map of Silene italica (ang.). Encyclopedia of Life. [dostęp 27 października 2016].
  5. a b c d e M. Blamey, C. Grey-Wilson: Toutes les fleurs de Méditerranée. Paris: Delachaux & Niestlé, 2009, s. 46. ISBN 978-2-603-01657-2. (fr.)
  6. a b Silene italica (L.) Pers. (ang.). African Plant Database. [dostęp 27 października 2016].
  7. a b Vončina G. 2008. Lepnica gajowa. s. 130-131. W: Czerwona Księga Karpat Polskich, Kraków 2008. ​ISBN 978-83-89648-71-6​.
  8. a b c d Silene italica [Silene italiana] (wł.). W: Schede di Botanica [on-line]. Altervista. [dostęp 27 października 2016].
  9. Silene italica (L.) Pers. (ang.). GBIF. [dostęp 27 października 2016].
  10. a b Silene italica (L.) Pers. (kat.). Flora Catalana. [dostęp 27 października 2016].
  11. a b c d Silene italica (L.) Pers. (fr.). Tela Botanica. [dostęp 27 października 2016].
  12. Silene italica (niem.). Botanik im Bild / Flora von Österreich. [dostęp 27 października 2016].
  13. a b Silene italica (ang.). Flora of Cyprus — a dynamic checklist. [dostęp 27 października 2016].
  14. Silene italica (L.) Pers. (ang.). Flora of Israel Online. [dostęp 27 października 2016].
  15. a b c d e f g h i j Neil Fletcher: Fleurs de la Méditerranée. Larousse, 2011, s. 18. ISBN 978-2-03-587167-1. (fr.)
  16. Silene italica / Silène d'Italie / Caryophyllaceae / Fiche détaillée Fleurs des Hautes-Alpes (fr.). Flore Alpes. [dostęp 10 października 2016].
  17. Silene italica (L.) Pers., 1805 (fr.). BdFlore05 : Base de données de la flore des Hautes-Alpes. [dostęp 27 października 2016].
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autorzy i redaktorzy Wikipedii
original
visit source
partner site
wikipedia POL

Lepnica południowa: Brief Summary ( Polish )

provided by wikipedia POL

Lepnica południowa (Silene italica (L.) Pers.) – gatunek rośliny z rodziny goździkowatych (Caryophyllaceae Juss.). Występuje naturalnie w Europie Południowej, Zachodniej i Środkowej oraz w Azji Zachodniej, a także w Afryce Północnej. W Polsce gatunek uprawiany, podgatunek nemoralis (wyróżniany jako lepnica gajowa) rośnie w górach w południowej części kraju.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autorzy i redaktorzy Wikipedii
original
visit source
partner site
wikipedia POL

Смілка італійська ( Ukrainian )

provided by wikipedia UK

Ботанічний опис

Стебла висотою 25-80 см.

Чашечка 18-20 мм, циліндрична. Пелюстки білі, з пластинками, надрізаними більш як на половину. Цвіте з травня по червень.

Плідкоробочка довжиною 8-10 мм.

Поширення

Поширена у Європі та Азії[2]. В Україні зустрічається у Криму, у світлих лісах, посеред чагарників.

Примітки

Посилання

Джерела

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Автори та редактори Вікіпедії
original
visit source
partner site
wikipedia UK

Silene italica ( Vietnamese )

provided by wikipedia VI

Silene italica là loài thực vật có hoa thuộc họ Cẩm chướng. Loài này được (L.) Pers. miêu tả khoa học đầu tiên năm 1805.[1]

Tham khảo

  1. ^ The Plant List (2010). Silene italica. Truy cập ngày 20 tháng 6 năm 2013.

Liên kết ngoài


Bài viết chủ đề phân họ cẩm chướng Caryophylloideae này vẫn còn sơ khai. Bạn có thể giúp Wikipedia bằng cách mở rộng nội dung để bài được hoàn chỉnh hơn.
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia tác giả và biên tập viên
original
visit source
partner site
wikipedia VI

Silene italica: Brief Summary ( Vietnamese )

provided by wikipedia VI

Silene italica là loài thực vật có hoa thuộc họ Cẩm chướng. Loài này được (L.) Pers. miêu tả khoa học đầu tiên năm 1805.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia tác giả và biên tập viên
original
visit source
partner site
wikipedia VI